Wetenschap en politiek botsen nogal eens, concludeert Tweede-Kamerlid Eimert van Middelkoop van de orthodox-christelijke GPV.Dat heeft Van Middelkoop gemerkt tijdens zijn voorzitterschap van de Tijdelijke Commissie Klimaatverandering in 1996.

Hij gaf maandag een lezing aan tweedejaars natuurkundestudenten in de collegereeks over ‘techniek in duurzame ontwikkeling'. De wetenschapper kan niets met honderd procent zekerheid vaststellen, terwijl de politicus die zekerheid nodig heeft om draagvlak te krijgen voor bepaalde maatregelen.Zoals maatregelen om het broeikaseffect terug te dringen. De problematiek van de opwarming van de atmosfeer staat al ruim een decennium hoog op de politieke agenda. Maar, vroeg de Tweede Kamer, kunnen we de zin van de onzin scheiden. Om dat uit te zoeken, is vier jaar geleden een commissie samengesteld van zes parlementariërs. Niet om zelf onderzoek te doen, wel om de bestaande kennis te inventariseren.De werkwijze komt overeen met die van een parlementaire enquête, vertelt Van Middelkoop, ,,met die kanttekening dat wij geen natuurkundigen onder ede hebben gehoord''.Hij trof een 'irritant soort integriteit' aan bij de wetenschappers. ,,Alle uitspraken waren zwaar geconditioneerd; ze golden onder strikte voorwaarden. Na afloop wilden ze graag hun persoonlijke meningen kwijt. Die gingen veel verder, maar daar had ik niets aan.''De vele voorbehouden maakten het werk van de commissie niet gemakkelijker. Want uiteindelijk moet die aanbevelingen doen aan Kamer en kabinet. De taak kwam neer op onzekerheidsreductie, aldus Van Middelkoop. Want er spelen enkele problemen. Allereerst het ontkenningsprobleem: is het broeikaseffect niet een samenzwering van wetenschappers om hun onderzoeksbudgetten veilig te stellen?Ten tweede is er onvoldoende consensus. Van klimatologen tot economen, ieder verkondigt een andere waarheid. ,,En een massief verhaal is ideaal voor politici. Bij tegengestelde meningen kan het probleem terzijde worden geschoven. Dat is ook makkelijker voor rechtse politici. Die hoeven dan geen vervelende boodschap over te brengen aan automobilisten of De Telegraaf.''Van Middelkoop behoort tot de 'believers'. ,,De klimaatverandering verstoort de natuur, het geschapene. De waterhuishouding verandert, er verdampt meer en er komt meer neerslag, waardoor de zeespiegel stijgt. Dat heeft gevolgen voor landen als Nederland en Bangladesh.'' De economische orde wordt aangetast. ,,Landbouwgebieden naar het Noorden. Druiven zouden in Nederland kunnen groeien, een Château Delft zou wel aardig zijn.''Van Middelkoop werpt een gewetensvraag op voor de aankomende ingenieurs. ,,Hoe betrouwbaar zijn jullie? Technici hullen zich in het gewaad van de hogepriesters van de samenleving. Jullie hebben in de toekomst overal een oplossing voor. Maar is dat ook zo?'’

Wetenschap en politiek botsen nogal eens, concludeert Tweede-Kamerlid Eimert van Middelkoop van de orthodox-christelijke GPV.Dat heeft Van Middelkoop gemerkt tijdens zijn voorzitterschap van de Tijdelijke Commissie Klimaatverandering in 1996. Hij gaf maandag een lezing aan tweedejaars natuurkundestudenten in de collegereeks over ‘techniek in duurzame ontwikkeling'. De wetenschapper kan niets met honderd procent zekerheid vaststellen, terwijl de politicus die zekerheid nodig heeft om draagvlak te krijgen voor bepaalde maatregelen.Zoals maatregelen om het broeikaseffect terug te dringen. De problematiek van de opwarming van de atmosfeer staat al ruim een decennium hoog op de politieke agenda. Maar, vroeg de Tweede Kamer, kunnen we de zin van de onzin scheiden. Om dat uit te zoeken, is vier jaar geleden een commissie samengesteld van zes parlementariërs. Niet om zelf onderzoek te doen, wel om de bestaande kennis te inventariseren.De werkwijze komt overeen met die van een parlementaire enquête, vertelt Van Middelkoop, ,,met die kanttekening dat wij geen natuurkundigen onder ede hebben gehoord''.Hij trof een 'irritant soort integriteit' aan bij de wetenschappers. ,,Alle uitspraken waren zwaar geconditioneerd; ze golden onder strikte voorwaarden. Na afloop wilden ze graag hun persoonlijke meningen kwijt. Die gingen veel verder, maar daar had ik niets aan.''De vele voorbehouden maakten het werk van de commissie niet gemakkelijker. Want uiteindelijk moet die aanbevelingen doen aan Kamer en kabinet. De taak kwam neer op onzekerheidsreductie, aldus Van Middelkoop. Want er spelen enkele problemen. Allereerst het ontkenningsprobleem: is het broeikaseffect niet een samenzwering van wetenschappers om hun onderzoeksbudgetten veilig te stellen?Ten tweede is er onvoldoende consensus. Van klimatologen tot economen, ieder verkondigt een andere waarheid. ,,En een massief verhaal is ideaal voor politici. Bij tegengestelde meningen kan het probleem terzijde worden geschoven. Dat is ook makkelijker voor rechtse politici. Die hoeven dan geen vervelende boodschap over te brengen aan automobilisten of De Telegraaf.''Van Middelkoop behoort tot de 'believers'. ,,De klimaatverandering verstoort de natuur, het geschapene. De waterhuishouding verandert, er verdampt meer en er komt meer neerslag, waardoor de zeespiegel stijgt. Dat heeft gevolgen voor landen als Nederland en Bangladesh.'' De economische orde wordt aangetast. ,,Landbouwgebieden naar het Noorden. Druiven zouden in Nederland kunnen groeien, een Château Delft zou wel aardig zijn.''Van Middelkoop werpt een gewetensvraag op voor de aankomende ingenieurs. ,,Hoe betrouwbaar zijn jullie? Technici hullen zich in het gewaad van de hogepriesters van de samenleving. Jullie hebben in de toekomst overal een oplossing voor. Maar is dat ook zo?'’