TU Delft Delta 3mE werktuigbouwkunde
Trapleuningklimmer in actie. (Foto: Marjolein van der Veldt)

Geen trapleuning bleek veilig voor eerstejaars studenten werktuigbouwkunde. Op de faculteit van 3mE waagden ze een poging hun eerste groepsopdracht te voltooien.

Ieder jaar start een nieuwe lichting studenten met het inmiddels befaamde project. Ditmaal bestond deze uit het ontwerpen van een trapleuningklimmer. Studenten maakten het mechanisme uit laser gesneden plexiglas en standaardverbindingsmiddelen als bouten en schroeven. Via trekkabels moest de trapleuningklimmer vervolgens omhoog.

Drie voorwaarden maakten van het ontwerpproject een flinke uitdaging. Bediening mocht alleen via trekkabels van (schuin) onderaf, er mochten geen wielen aan te pas komen en ook was het belangrijk dat studenten de leuning niet beschadigden.

Werktuigbouwkunde03.jpg

Een werkende trapleuningklimmer. (Foto: Marjolein van der Veldt)

In tegenstelling tot voorgaande jaren kozen docenten niet voor de ‘grijper’. Dit is een project waarbij studenten een appel van de ene naar de andere kant verplaatsen. Docenten Regine Vroom, Guiseppe Radaelli en Bob van Vliet vonden het tijd voor iets nieuws. “Er waren zoveel voorbeelden van voorgaande jaren, dat studenten teveel afkeken. De trapleuningklimmer vergt meer en dwingt ze om creatief te zijn”, aldus Radaelli.

“Daarnaast hebben we een dimensie toegevoegd”, vult Van Vliet aan. “Studenten mogen dit jaar tot twee keer toe hun prototype lasersnijden. Hierdoor blijven ze analyseren en verbeteren.” Ondanks dat slechts de helft van de groepen de missie volbracht, zijn de docenten vol trots. “Vergeet niet dat ze slechts een paar weken geleden zijn begonnen. Daarnaast is het conceptueel gezien een lastige opdracht”, legt Radaelli uit.

Studenten werkten hun prototypes uit met lego, karton of hout. “Het werkte beter met lego, dan plexiglas”, mijmerde één van de studenten bij wie het project niet slaagde. Toch bleek een niet werkende trapleuningklimmer geen voorbode voor een onvoldoende. “Neem één van de groepen die ik dit jaar begeleidde, bijvoorbeeld,” vertelt Van Vliet. “Geen van de prototypes werkte en ook het eindresultaat mislukte, maar hun leerproces is indrukwekkend. Het is dit jaar geen battle meer tussen groepen, maar echt een leercompetitie.”