Columnist Monique van der Veen ziet genoeg kansen voor wie een bedrijf wil starten in slim uitgedachte herbruikbare gebruiksvoorwerpen.
Monique van der Veen: “Ik draag inmiddels ook een invouwbare siliconen lunchdoos voor het kopen van warme maaltijden op de campus.” (Foto: Sam Rentmeester)

Monique van der Veen ziet genoeg kansen voor wie een bedrijf wil starten in slim uitgedachte herbruikbare gebruiksvoorwerpen.

Read in English

In mijn onderzoek werk ik aan het terugwinnen van chemische bouwstenen uit afvalstromen om deze weer als grondstof te gebruiken. Ook onze studenten chemische ingenieurstechniek zijn begeesterd door het idee dat zij met hun vaardigheden kunnen bijdragen aan het oplossen van het energievraagstuk en de transformatie van een lineaire naar een circulaire chemische industrie. En zij ervaren dezelfde cognitieve dissonantie als ik: hoe circulair is mijn eigen gedrag? Ze willen dus ook graag hun eigen activiteiten duurzamer maken. Maar zoals ze aangeven, het heeft helaas niet veel zin om het plastic op onze evenementen te scheiden als de TU Delft het afval vervolgens weer samenvoegt. Ondertussen heeft onze studievereniging Technologisch Gezelschap wel heel cool uitziende herbruikbare koffiebekers aan de studenten uitgedeeld.

Zo komen ze bij dezelfde oplossing uit als ik: het verwijderen van wegwerpproducten uit je leven. Mijn eerste stap was de overstap naar uitwasbare borstcompressen (te gebruiken bij borstvoeding). Een revelatie. Want deze producten zijn er ook afgewerkt met bijvoorbeeld zijde. Dan heb je een product dat veel meer comfort geeft, en vanwege de eenmalige aankoop veel geld bespaart, terwijl het extra werk bijna verwaarloosbaar is (0,1 procent extra was?).

Welk wegwerpproduct kan ik nog elimineren?

De menstruatiecup is een ander voorbeeld. Ook een zeer populair onderwerp van gesprek binnen onze studentenpopulatie. Dit door de enthousiaste gebruikers, het geeft namelijk ook extra comfort, bespaart geld, en kost minimale extra moeite. Intussen heb ik ook de wegwerpvaatdoekjes vervangen door wasbare katoenen. Dit is wel een schaamtestukje voor mij. Ik begrijp niet meer hoe ik het ooit anders heb kunnen doen. Ik draag inmiddels ook een siliconen rietje in mijn handtas voor mijn dochter (die papieren rietjes zijn echt bagger), en een gestroomlijnde vouwbare siliconen lunchdoos voor het kopen van warme maaltijden op de campus. Het is namelijk een verslaving. Als je eenmaal begint, ga je je telkens weer afvragen: welk wegwerpproduct kan ik nog elimineren?

Helaas niet de luier. De wasbare luier voldoet namelijk niet aan het criterium van beperkte extra moeite. Composteerbare luiers zouden daar aan voldoen, maar tot dusver zijn er alleen maar luiers ontwikkeld die composteerbaar zijn op een verhoogde temperatuur. Dit vergt een aparte ophaaldienst en die is er niet. Ik zoek ook nog naar een meeneembare koffiemok, want idealiter zou ik er eentje hebben die vouwbaar is en een even fijn mondgevoel geeft bij het drinken. Er zijn dus kansen genoeg voor studenten en onderzoekers die een start-up willen beginnen voor slim uitgedachte herbruikbare gebruiksvoorwerpen!

En voor wie nog inspiratie nodig heeft voor kerstcadeaus, wat denk je van bijenwasdoeken ter vervanging van vershoudfolie of herbruikbare wattenstaafjes?

Monique van der Veen is universitair hoofddocent aan de faculteit Technische Natuurwetenschappen, afdeling Chemical Engineering. Lees hier over het werk van haar onderzoeksteam en volg haar op Twitter: @MAvanderVeen