Ontspannen wisseling rectoraat

“Je let toch wel op hè Karel?” Geheel in zijn stijl brak Jacob Fokkema vrijdag op het juiste moment de spanning bij de wisseling van het rectoraat van de TU.

Achter twee pedellen en voor een vrijwel afgeladen Auditorium waren hij en zijn opvolger Karel Luyben – alle vier in vol ornaat – plechtig het podium opgeschreden. Luyben en de pedellen stonden achter op het verhoog, Fokkema posteerde zich achter de katheder. En net op het moment dat de spanning zwaar begon te worden, de zaal zijn adem inhield, haalde Fokkema grijnzend achterom kijkend zijn opvolger weer bij de les. “Je let toch wel op hè Karel?”

Zo gaf Fokkema, die acht jaar rector magnificus is geweest, zijn afscheid tijdens de 168e Dies Natalis een bij hem passende ontspannende inkleuring. En alsof hij bang was dat de spanning alsnog de groot zou worden, fungeerde hij even later nogmaals als ventiel. Eerst bedankte hij ‘iedereen waarmee ik heb mogen samenwerken als rector’ en gaf hij aan blij te zijn terug te keren in de mooiste functie die hij kende, die van gewoon hoogleraar.

Daarna kwam het onvermijdelijke moment: het overdragen van de officiële versierselen die horen bij het ambt van rector. Weer zo’n plechtig moment, wat weer een typisch Fokkema-moment opleverde. Terwijl een van de pedellen de keten op zijn rug losmaakte en in zijn handen legde, sprak hij Luyben geruststellend toe: “Het komt goed Karel.”

De overdracht van de rectorsketen was niet de laatste plechtigheid tijdens de Dies-viering. En evenmin een die gebukt ging onder een al te grote ceremoniële last. Na de korte rede van de nieuwe rector Luyben – die Fokema prees en ieder die mij in de loop der jaren vormde’ bedankte – reikte voorzitter Dirk Jan van den Berg namens het college van bestuur de Penning van Verdienste van de universiteit uit aan Fokkema. “We hebben aan de TU de keus tussen brons, zilver en goud”, schetste Van den Berg, “en het college was het snel eens, want het ging om Paul (Rullmann, red.) en mij. Dus het is de goud geworden.”

De overhandiging van de penning was de afsluiting van een middag die bol stond van de complimenten aan Fokkema, diepgang kreeg door een lezing over Wittgenstein door prof. Susan Sterett en ontspanning beleefde met een barokke modern-klassieke muziekuitvoering van Flairck plus een en opzwepend drumoptreden.

Ook werd andermaal onderstreept hoe zeer Fokkema als rector het onderzoek in Delft heeft opgestuwd, geanimeerd en nationaal en internationaal onder de aandacht heeft gebracht, terwijl hij zich daarnaast op onnavolgbare wijze inspande om Delftse ingenieurs af te leveren met technische kennis en kunde, maar óók gevoel voor hun brede maatschappelijke verantwoordelijkheid. Speciaal om dat laatste te benadrukken was er door de acht gastschrijvers die tijdens ‘het bewind’ van Fokkema de TU aandeden een boekje voor hem gemaakt.

Met een handdruk bekrachtigt Jacob Fokkema de overdracht van het rectoraat aan Karel Luyben. (Foto Sam Rentmeester/FMAX)

Achter twee pedellen en voor een vrijwel afgeladen auditorium waren hij en zijn opvolger Karel Luyben – alle vier in vol ornaat – plechtig het podium opgeschreden. Luyben en de pedellen stonden achter op het verhoog, Fokkema posteerde zich achter de katheder. En net op het moment dat de spanning zwaar begon te worden, de zaal zijn adem inhield, haalde Fokkema grijnzend achterom kijkend zijn opvolger weer bij de les. “Je let toch wel op hè Karel?”

Inkleuring

Zo gaf Fokkema, die acht jaar rector magnificus is geweest, zijn afscheid tijdens de 168e dies natalis een bij hem passende ontspannende inkleuring. En alsof hij bang was dat de spanning alsnog te groot zou worden, fungeerde hij even later nogmaals als ventiel. Eerst bedankte hij ‘iedereen waarmee ik heb mogen samenwerken als rector’ en gaf hij aan blij te zijn terug te keren in de mooiste functie die hij kende, die van gewoon hoogleraar.

Daarna kwam het onvermijdelijke moment: het overdragen van de versierselen die horen bij het ambt van rector magnificus. Weer zo’n plechtig ogenblik, wat weer een typisch Fokkema-moment opleverde. Terwijl hij tegenover Luyben stond en een van de pedellen de keten op zijn rug losmaakte en in zijn handen legde, sprak hij Luyben geruststellend toe: “Het komt goed Karel.”

Goud

De overdracht van de rectorsketen was niet de laatste plechtigheid tijdens de dies-viering. En dat moment ging evenmin gebukt onder een al te grote ceremoniële last. Na de korte rede van de nieuwe rector Luyben – die Fokkema prees en 'ieder die mij in de loop der jaren vormde’ bedankte – reikte voorzitter Dirk Jan van den Berg namens het college van bestuur de Penning van Verdienste van de universiteit uit aan Fokkema. “We hebben aan de TU de keus tussen brons, zilver en goud”, schetste Van den Berg, “en het college was het snel eens, want het ging om Paul (Rullmann, red.) en mij. Dus het is goud geworden.”

De overhandiging van de penning was de afsluiting van een middag die bol stond van de complimenten aan Fokkema, diepgang kreeg door een lezing over Wittgenstein door prof. Susan Sterrett en ontspanning beleefde met een modern-klassiek muzikaal intermezzo van Flairck plus een opzwepend drumoptreden aan het slot.

Verantwoordelijkheid

Bij de loftuitingen werd andermaal onderstreept hoe zeer Fokkema als rector het onderzoek in Delft heeft opgestuwd, geanimeerd en nationaal en internationaal onder de aandacht heeft gebracht, terwijl hij zich daarnaast op onnavolgbare wijze inspande om Delftse ingenieurs af te leveren met technische kennis en kunde, maar óók gevoel voor hun brede maatschappelijke verantwoordelijkheid. Speciaal om dat laatste te benadrukken was er door de acht gastschrijvers die tijdens ‘het bewind’ van Fokkema de TU aandeden een boekje voor hem gemaakt.