Geluid, camera, actie!

De huisgenote van mijn vriend is dik. Niet gezellig stevig of volslank; haar bovenbeen heeft de omvang van een stevige dreumes. Als kind van mijn tijd associeer een dikke vrouw niet meer met welvaart en voorspoed. Ik vermoedde een verband tussen haar omvang en de eenzame dagen op haar zolderkamertje, haar gebrek aan hobby’s, vrienden, studie en interesses in het algemeen. “Hoe gaat het met je?” vroeg ik op een ochtend. Ik wilde haar helpen. Voorstellen met haar naar de huisarts te gaan, een psycholoog, een diëtist. Ze was me voor. “Ik ga er nu echt iets aan doen. Ik heb me opgegeven voor S.O.S. Sonja. Het nieuwe afval programma met Sonja Bakker.” Ik verslikte me in een stukje van haar schnitzel.
Is het echt zo ver gekomen dat de drempel van de huisarts hoger is komen te liggen dan jezelf verkopen en exposeren op televisie? Blijkbaar kunnen we in de orkaan der commercie en media de expert niet meer van de uitbuiter onderscheiden. Om te overleven zijn we steeds op zoek naar snellere, makkelijkere manieren om onze vluchtige doelen te bereiken. We onderwerpen ons volledig aan de wetten van de vrije markt: wie het hardst schreeuwt, wint. Maar echte problemen vragen om echte oplossingen, waar over wordt nagedacht.
Op een universiteit leer je dat verandering een plan vergt, tijd, doorzettingsvermogen en actie. In de wetenschap bestaat nauwelijks een quick fix zonder nadelige after effects. Maar in de dagelijkse wereld lijkt iedere inhoudelijke discussie vermoeiend geneuzel geworden en kun je gewoon een volkoren eierkoek kopen van Sonja, terwijl je de meningen uit ‘De wereld draait door’ overneemt, PVV stemt en je opgeeft voor ‘Idols’. Binnen no time slank, succesvol en volledig op de hoogte. Als je dan ook nog een spaarlamp koopt is het klimaatprobleem ook al bijna opgelost. Kunnen wij, experts of iedereen die bereid is na te denken, iets doen? Uitbuiters de mond snoeren is in strijd met de grondwet, dus ik vrees: harder schreeuwen. De mevrouw van de televisie kwam filmen. Ze had vijf zakken chips mee en een meter leverworst. Of de huisgenote die even wilde opeten op de bank, want dat was zo leuk voor de kijker. Ik heb haar megafoon gepakt en tegen haar oor gezet: “U BENT NIET GOED BIJ UW HOOFD!”