Fax van verre

Guido Hommel

Wie weet nog wat de Apache-compensatie was? Een paar jaar geleden bestelde Nederland een serie Amerikaanse Apache-helikopters en kreeg in ruil daarvoor allerhande tegemoetkomingen op het gebied van werkgelegenheid, industriële samenwerking en onderwijs. Daarom zitten nu regelmatig L&R-studenten bijvoorbeeld in de woestijn van Arizona.

Tja, daar zit ik dan. De eerste dag van alweer de laatste week stage bij McDonnell Douglas Helicopters in Mesa, Arizona. Soon to be Boeing Helicopters, want ze zijn pas opgekocht. Samen met de divisies voor ruimtevaart, straaljagers en passagiersvliegtuigen. De helikopterfamilie die Boeing dan in huis heeft zal een gevaarlijke concurrent zijn voor het Frans-Duitse Eurocopter, net zoals de productie van passagiersvliegtuigen dat voor het Europese Airbus zal zijn.

Vier studenten lucht- en ruimtevaart zijn ons al voorgegaan en we hebben ze hier gelukkig tevreden kunnen houden, zodat de volgende ook nog welkom zijn, allemaal in het kader van de Apache-compensatie.

Ze hebben mij hier aan de simulatie van de eenmotorige vlucht gezet voor de certificatie van een vernieuwde helikopter, waardoor ik ook wat van het flighttestgebeuren meekrijg. Mijn stagegenoot heeft een vibratieabsorber mogen ontwerpen die op dit moment ook echt gebouwd wordt. Mijn begeleider werkt ook aan de certificatie van de allernieuwste helikopter, die nogal wat tegenvallers heeft (afgechopte staartbomen enzo..), maar uiteindelijk zal het de stilste helikopter ter wereld zijn. Al met al is dit een perfecte introductie tot de werkende wereld en de (kleine) helikopterbusiness!

Dankzij onze lease-auto van het bedrijf hebben we erg veel gezien. San Diego, waar een studie- en DSB-genoot van mij stage loopt en afstudeert, de Phoenix Suns versus Chicago Bulls, Grand Canyon (blaren!), Las Vegas, het grote Navajo-reservaat met daarin onder andere Monument Valley en Canyon de Chelly waarin ook nog echte Indianen wonen, de uitgaansstraat van de Arizona State University. En er is nog genoeg te doen! Een presentatie van een jazz-cd bij Planet Hollywood, de drive-in bioscoop, Biosphere II...

Het aantal gemaakte foto's is bijna absurd en af en toe vertonen we hier toch wel een lichte neiging naar het turbotoerisme waar we de Amerikanen zo vaak van beschuldigen. Maar ja, we hadden dan ook maar drie maanden om alles te zien. Ik heb nu de heerlijke luxe van een vrije week op het eind, waarin ik nog steeds de beschikking heb over het appartement en de auto om er een goede vakantieweek van te maken.

En wat die woestijn betreft: iedereen had hier zijn huis versierd met disco-kerstlichtjes en op bijna elke hoek kon je kerstbomen kopen. Gelukkig ook voorbesneeuwde, want een witte kerst kennen ze hier helemaal niet.