Vorige week werd ik persoonlijk voor de tweede maal geconfronteerd met diefstal in het hoofdgebouw van de universiteit. Ditmaal wel op een heel brutale manier.
Wie heeft de brutaliteit om in een kamer waar maar één ingang zit, rustig een (afgesloten) kast open te maken, een tas open te maken, geld uit een portemonnee te halen, alles weer terug te doen en de kast weer op slot te doen?
Het is toch niet te geloven?
Kortom, een machteloos gevoel. Een aantal maanden geleden thuis ingebroken, en nu voor de tweede maal op de werkplek. Waar moet je je spullen nu eigenlijk laten? Voor elke kopie die je moet maken je tas meenemen? Wel je hand erop houden, anders rollen ze die nog.
U bent gewaarschuwd.
Smeets
Journalisten mopperen vaak op voorlichters. Er zijn er te veel, ze sturen voor elke scheet een persbericht en ze belemmeren contact met degenen die je graag zou interviewen. Op borrels hoor ik wel eens verhalen van hoeveel beter het in ...
Francine Houben liet zich voor ‘Dutch Mountains’ uitgebreid interviewen door de bevriende journalist Jan Tromp. In hun gesprekken houden ze zich verre van alles wat zweemt naar jargon of opzichtig vertoon van eruditie. Dit boek trekt ...
Van der Duin
Geloof het of niet, maar in mijn vorige werkkring werd ik bij presentaties vaak aangekondigd als goeroe. En daar werd ik nogal zenuwachtig van. Niet omdat ik bang was de hooggespannen verwachtingen niet te kunnen waarmaken, maar omdat ...