Continu heb ik het gevoel dat een ijspegel dreigend boven mijn hoofd hangt. De dooi heeft zijn intrede gedaan en de sneeuw is allang verdwenen, maar net als de grote ijsschotsen in de Schie, hangt de stalactiet van bevroren water onverwoestbaar in de lucht. Af en toe lijkt het of een ijskoud druppeltje achter op mijn hoofd druipt en als een naald even venijnig in mijn huid prikt.
Een paar weken geleden gebeurde het. Bam! Ik deed mijn ogen open en zag twee witte vlakken in het rond draaien. Beide beelden smolten samen tot ik weer scherp een besneeuwde ijsvloer waarnam. Verward zag ik de schaatser die mij voor was gegaan naar mij terugkeren. Ik zat op het bevroren water net na een authentieke ophaalbrug. Glazig keek de schaatser op mijn hoofd. “Hoe ziet het eruit”, vroeg ik rustig. Hij stamelde wat onverstaanbaars, maar zijn geschrokken blik zei genoeg. Ik voelde op mijn hoofd en bekeek vervolgens mijn bebloede hand terwijl ik stamelde: “Niet goed dus, weet je een dokter in de buurt?”
Het bleek dat de dokter het best over het ijs te bereiken was, dus bond ik mijn schaats die ik al had losgemaakt weer vast, veegde het bloed uit mijn rechteroog en volgde mijn metgezel terug onder de brug door. Een ander kwam te hulp en volgde mij weer. Op trillende benen schaatste ik over het broze ijs, vol scheuren en gaten, van een smal grachtje in bruggenstad Bolsward. Na nog eens vier bruggetjes, trapte ik mijn schaatsen uit en reikte de een mijn schoenen en de ander mijn muts aan.
Terwijl de kameraden mij de hoge grachtwand op duwden, stopte abrupt een auto midden op het kruispunt en sprong een vrouw me tegemoet. Haar openstaande autodeur blokkeerde de weg volledig, toen ze mij de laatste acht meter naar de huisarts hielp. Eenmaal daar, werden mij met veel liefde en onverdoofd, enkele hechtingen gegeven. Ik heb geluk dat mijn stommiteit niet midden in het weiland was gebeurd. Of nog erger: in de Randstad. Normaal zijn noorderlingen stug en nuchter, maar als de nood aan de man is gaan ze zonder te aarzelen voor iedereen door het vuur.
Smeets
Journalisten mopperen vaak op voorlichters. Er zijn er te veel, ze sturen voor elke scheet een persbericht en ze belemmeren contact met degenen die je graag zou interviewen. Op borrels hoor ik wel eens verhalen van hoeveel beter het in ...
Van der Duin
Geloof het of niet, maar in mijn vorige werkkring werd ik bij presentaties vaak aangekondigd als goeroe. En daar werd ik nogal zenuwachtig van. Niet omdat ik bang was de hooggespannen verwachtingen niet te kunnen waarmaken, maar omdat ...
Hartmann
Nog niet zo lang geleden kon ik de deur van mijn kantoor openen en afsluiten met een sleutel. Dat is niet meer zo. De sloten op alle deuren in mijn faculteit zijn vervangen door kaartlezers die aan de hand van je campuskaart bepalen of ...